Głównym zadaniem wszystkich szczepień jest indukowanie odporności na zakażenie. Szczepionka powinna mieć maksymalną skuteczność ochrony przed chorobą i maksymalne możliwe bezpieczeństwo.

Przygotowanie szczepionki jest często wieloletnim procesem równoważenia obu wymagań z uwzględnieniem biologii patogenu. Często najbezpieczniejsze szczepionki zabite (stosuje się w nich zabite, inaktywowane drobnoustroje) okazywały się nie tylko nieskuteczne, ale mogły powodować cięższy przebieg zakażenia niż szczepionki żywe (zawierają żywe wirusy, bakterie). Jednocześnie w ciągu ostatnich lat ciągle podwyższane są wymogi bezpieczeństwa (eliminacja czynników dodatkowych).

Zjawiska te powodują, że aktualnie zapobieganie szczepieniami chorobom wirusowym dotyczy tylko kilkunastu chorób spośród wielu tysięcy wywoływanych przez te patogeny. Tym bardziej należy docenić wyeliminowanie ospy prawdziwej czy aktualne wyeliminowanie wirusa polio 2. typu i tym bardziej niebezpieczne staje się unikanie przez wiele osób szczepień w oparciu o nieprawdziwe lub nieaktualne informacje szerzone przez grupy osób pozornie dbających o zdrowie i wolność obywateli.

Przekroczenie określonej liczby nieszczepionych osób prowadzi w sposób nieuchronny do epidemii, której ofiarami będą nie tylko ci którzy się nie zaszczepili, ale i ci którzy ze względu na swój stan zdrowia nie mogli być zaszczepieni.

W polskim Programie Szczepień Ochronnych od 2007 r. najważniejszym priorytetem zmian jest m.in. wprowadzenie powszechnych szczepień przeciwko pneumokokom w populacji dzieci do 2. roku życia. Wynika to z sytuacji epidemiologicznej, zakażenia pneumokokowe są dominującym problemem zdrowotnym ludzkości nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Choroby związane z zakażeniem pneumokokowym są przyczyną zgonu około 1,6 mln ludzi w ciągu roku na wszystkich kontynentach, w tym przyczyną zgonów pół miliona dzieci poniżej 5. roku życia z powodu zapaleń płuc.

Red. (źródło: ogolnopolskidzienszczepien.pl)

Print Friendly, PDF & Email

BRAK KOMENTARZY

ZOSTAW ODPOWIEDŹ